پيام مدير

هفت سین خدا!

بسم الله الرحمن الرحیم

سفره هفت سینی را به رسم سنت هر ساله در حال چیدن بودیم.

اوّلین چیزی را که با گفتن بسم الله  در سفره می گذاشتیم همیشه  قرآن خانوادگی مان بود که در انتها آن تاریخ و زمان ولادت خود و کودکان مان درج گردیده است.

همان طور که همسرم در پی چیدن هفت سین  بود، قرآن را از میان سفره برداشتم و نیّت کردم و آن را گشودم ، سوره «یاسین» آمد. به به چه مناسبتی!!  اوّلین سین قرآنی خویش را در سفره دلم چیدم: «سلام قولا من رب رحیم»_{^{( 50، یس).}}

سلام، اصل اسلام و راه سلامت زیستن انسان که توسط خالق و گوینده قرآن وضع گردیده است.

و در ادامه این نفس گیری از زلال قرآن سوره صافات را قرائت کردم تا هفت سین را درون سفره دلی که در آغاز سال پهن نموده ام کامل گردانم، «سلام علی نوح فی العالمین»_{^{( 79 ، صافات)}} سلام بر انسانی که آن را به دلیل نیکوکاری اش مستحق گردید و او از عباد و بندگان مومن به رب العالمین است.

«سلام علی ابراهیم» _{^{(109، صافات)}} و «سلام علی موسی و هارون» _{^{( 120 صافات)}}، تمامی این بزرگواران تاریخ بشری به دلیل این که محسن و نیکوکار و مومن بودند به سلامی از خدایشان اجر و جایزه گرفتند. 

نه فقط آنها که تمامی مرسلین و نیکوکاران و مومنین مورد توجه مستقیم و بی واسطه خداوند بزرگ قرار گرفتند چرا که این سلام «قولا من رب رحیم» است.

پنجمین سین سفره قرآنی را دردلم قرار دادم و آن « سلام علی المرسلین»_{^{(181 صافات)}} بود.

 دل، بی تابی می کرد و از درون خویش بلند ندا می داد و از «یاسین» مدد خواست  تا ششمین سین قرآنی را بیابد و در بالاترین نقطه سفره دل آن را جای دهد جایی که همتای خود قرآن باشد و آن همان سلامی است که از آدم تا امروز بر تمامی عاشقان الهی توشه و توان ادامه راه داده است.

توبه آدم، نقش عرشه کشتی نوح، زمزمه ی ابراهیم و اسماعیل در بنای کعبه، ملجأ مادر موسی در کنار رود نیل و تسبیح مریم در توّلد مسیح در این سین و سلام  قرآن نهفته است.

«سلام علی آل یاسین» _{^{(130 صافات)}}، سلام بر محمّد (ص) و علی (ع) و فاطمه (س) و حسن (ع) و حسین (ع) وائمه اطهار از ذریه ی حسین (صلوه الله و سلامه علیهم).

از  سیری که در کلام الله داشتم شش سین قرآنی در سفره دل گذاشتم  و دل هیجان زده یافتن هفتمین سین بود. لذت توجه خالق بزرگ بر مخلوق و محبوب خویش چنان روحم را مجذوب نمود که شیفته در خودی خود داد می زدم: آیا من کوچک هم می توانم مورد توّجه خداوند بزرگی قرار گیرم که بزرگی اش وصف ناشدنی است.

آیا من و آیندگان نیز می توانیم مورد سلام و توّجه مستقیم رب رحیم واقع گردیم.

قرآن را دوباره گشودم و به دنبال هفتمین سین نیت زدم و چنین یافتم:«سلام هی حتی مطلع الفجر»_{^{(5، قدر)}} و امیدوارتر از پیش لبخندی به روی تمامی خوبی های خلقت خالق زدم چرا که دانستم  این سلام تا «مطلع فجر» و نهایت  دنیا ادامه دارد.

با چشمی گریان دستانم را به آسمان بالا بردم و خدای مهربان را به قرآن قسم دادم و گفتم:

یا مقلب القلوب والابصار

یا مدبرالیل و النهار

یا محول الحول والاحوال

حول حالنا الی احسن الحال

تا من هم از محسنین گردم و بشنوم قول الهی را که می فرماید انا کذلک نجزی المحسنین و انه من عبادنا المومنین

نظر یکی از دوستان خوب در مورد  وقت نماز های پنچ گانه

........................................

با توجه به نوشته شما، هرچند نظر مراجع دینی وشما برام محترمه ولی باید بگم من کاری به سنی و شیعه ندارم، من فقط و فقط به احساسم نگاه میکنم که دقیقا چه موقع بهترین احساس باهامه
وقتی نماز ظهروعصر باهم خونده میشه، عجله عجله یا وقتی نماز ظهر جدا و در وقت و میقات خودش و نماز عصر سرجای خودش
من فکر نمیکنم مردم اینقدر مشغول باشن و مشغولیت داشته باشن که نتونن نمازها رو به جا و به وقت بخونن
وگرنه بجای نمازهای 5گانه میگفتن نمازهای 3گانه!
درضمن من ضمیمه حدیثی رو نوشتم:
امام اول ما حضرت علی (ع) در نامه ای به استاندار خود در مصر، از این عقب و جلو انداختن های نماز نهی کرده است:

نماز را دقیقا در وقتی که برای آن مشخص شده است بخوان. نه اگر فراغت و بیکاری داری آنرا جلو بینداز (نماز عصر را ظهر خواندن) و نه بخاطر اشتغالات آنرا عقب بینداز (مغرب را هنگام عشاء خواندن) و بدان که همه کارهایت تابع نماز تست (اگر در نمازها منظم و برنامه ریز بودی بقیه امورت هم نظم و نسق پیدا میکند)."
نهج البلاغه فصل ۵ نامه ٢٧
میتونی ببینی
و بخونی
البته دین اسلام اینقدر جامع و کامله که برای هرچیزی، چندین نظر اومده که اگه نشد و وقت نداشتی و عجله و کار داشتی و .......نمازها رو به اضطرار با هم بخون
که من فکر نمیکنم درطول روز چیزی و کاری مهمتر از نماز و راز و نیاز با خدا داشته باشیم
من از وقتی تونستم روزم رو تقسیم بندی و نمازهارو در جا و به وقتش بخونم
دقیقا احساس میکنم نظم در همه جای زندگیم وارد شده
خیلی راحته و احساس خوبیه
لطفا یکبار امتحان کن و بعد نظرت رو بگو
هرچند در ابتدا زمانبندی برای اینکار سخت و دور از ذهن به نظر میرسه

چرا شيعيان ، همانند اهل تسنن نمازهايشان را در پنج وقت نمي‌خوانند

خواندن نماز هم در پنج وقت جايز است و هم در سه وقت ؛ البته اگر مشكلي براي تحصيل و شغل شخص نداشته باشد ، بهتر است كه در پنج وقت خوانده شود . شيعيان بر اين مطلب اتفاق نظر دارند و براي اثبات اين مطلب دلايل محكم و قاطعي هم از كتاب‌هاي شيعه و هم از صحيح‌ترين كتب اهل سنت دارند . از آن‌جايي كه طرف ما در اين مسأله اهل تسنن هستند ، ما فقط به دلايلي از كتاب‌هاي آن‌ها مي‌پردازيم .

بخاري و مسلم هر دو در صحيح‌ترين كتاب‌هاي اهل سنت بعد از قرآن و نيز احمد حنبل رئيس حنابله و احمد الطيالسي در مسندشان نقل كرده‌اند :

عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَّى بِالْمَدِينَةِ سَبْعًا وَثَمَانِيًا الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ .

ابن عباس مي‌گويد : رسول خدا صلي الله عليه وآله وسلم  در مدينه نماز ظهر و عصر و نيز مغرب و عشاء را ، هشت ركعتي و هفت ركعتي خواند .

يعني نماز ظهر و عصر را كه در مجموع هشت ركعت مي‌شوند و نيز نماز مغرب و عشاء را كه در مجموع هفت ركعت مي‌شوند ، يك جا خواند ؛ همان طوري كه امروزه شيعيان مي‌خوانند .

صحيح البخاري ، ج 1 ، ص  182  ،  باب مواقيت الصلاة  و ج 1 ، ص 186 و  صحيح مسلم ، ج 1  ، ص 491 ، باب صلاة المسافرين  ، و  مسند أحمد بن حنبل ، ج3  ، ص 280 ، ح 1918 و ج 3  ، ص 283 ، ح 1929 و ج 4 ، ص 154 ح 2465 و  ص 201 ح 2582 و  مسند أبي داود الطيالسي ، ص 341 ، 342 ، ح 2164 ، 2629 .

همچنين مسلم در صحيح خود ، مالك بن أنس ، رئيس مالكي‌ها در المؤطأ ، ابو داود ، نسائي و بيهقي در سننشان ، احمد بن حنبل و ابوعوانه در مسندشان اين روايت را نقل كرده‌اند :

عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا فِي غَيْرِ خَوْفٍ وَلَا سَفَرٍ .

ابن عباس مي گويد : رسول خدا صلي الله عليه وآله وسلم ، نماز ظهر و عصر را باهم و نيز نماز مغرب و عشاء را باهم خواندند ؛ در حالي نه ترسي وجود داشت و نه در سفر بودند .

 صحيح مسلم ، ج1 ، ص 489 ، باب صلاة المسافرين و الموطأ ، ص 73 ، ح 327 و سنن أبي داود ، ج 2  ، ص 6  ، ح 1210 ، 1214  و  سنن النسائي ، ج 1 ، ص 315 ح 600  و  مسند أحمد بن حنبل ، ج 3  ، ص 292 ، ح 1953 و ج 4  ، ص 191 ، ح 2557 و صحيح ابن خزيمة ،  ج 2 ،‌ص 85 ، ح 971 و مسند أبي عوانة ، ج 2 ،‌ ص 353  و السنن الكبرى ، ج3  ، ص 166 ، 167 .

و جالب اين است كه الباني وهابي كه بن باز مفتي اعظم عربستان از او با عنوان «بخاري دوران» ياد مي كرد ، در كتاب‌هاي صحيح سنن أبي داود ، ج 1 ، ص 224 ، ح 1068 و صحيح سنن النسائي ، ج 1 ، ص 130 ح 585 اين روايت را تصحيح كرده است .

اما متأسفانه اهل سنت با اين كه اين همه روايت صحيح السند در اين باره در صحيح‌ترين كتاب‌هاي آن‌ها وجود دارد ، لجاجت به خرج مي‌دهند و اجازه با هم خواندن نماز را نمي‌دهند . و همين مسأله باعث شده است كه بسياري از جوانان اهل تسنن از نماز و عبادت دلسرد شوند ؛ چون نه مي‌توانند به تحصيل شان برسند و نه به كسب و كار . اما اگر نماز خواندن در سه وقت باشد ، هيچ مشكلي براي مردم پيش نخواهد آمد و هر كسي كه مسلمان است به راحتي مي‌تواند فرايض خود را انجام دهد . ظهر كه براي استراحت به منزل مي‌رود ، نماز ظهر و عصر را با هم مي‌خواند و براي كار و درس او هيچ مزاحمتي ندارد . همين در مغرب و عشاء .

و جالب‌تر اين كه روايات فراواني در صحيح‌ترين كتاب‌هاي اهل سنت آمده است كه همين نظر ما را تأييد مي‌كند . مسلم بن حجاج در صحيح خود ، ترمذي ، أبي داود ، نسائي و بيهقي در سننشان و نيز احمد حنبل و أبي عوانه در مسندشان نقل مي‌نويسند :

عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ جَمَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ وَالْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ بِالْمَدِينَةِ فِي غَيْرِ خَوْفٍ وَلَا مَطَرٍ فِي حَدِيثِ وَكِيعٍ قَالَ قُلْتُ لِابْنِ عَبَّاسٍ لِمَ فَعَلَ ذَلِكَ قَالَ كَيْ لَا يُحْرِجَ أُمَّتَهُ .

ابن عباس مي گويد : رسول خدا صلي الله عليه وآله وسلم  در مدينه ميان ظهر و عصر و مغرب و عشاء جمع كرد ؛ در حالي كه نه ترسي بود و نه باراني وجود داشت . وكيع ( رواي روايت ) مي‌گويد از ابن عباس سؤال كردم ، پيامبر چرا اين كار را مي‌كرد ؟ گفت : به اين دليل كه امتش به سختي نيفتند .

 صحيح مسلم ، 1 ، ص 490  ، باب صلاة المسافرين و سنن الترمذي ، ج 1 ، ص 354 ، ح 187 و سنن أبي داود ، ج 2 ، ص 6 ، ح 1211 و سنن النسائي ، ج 1 ، ص 315 ، ح 601  و مسند أحمد بن حنبل ، ج 5 ، ص 81 ، ح 3235 و  ص 113 ، ح 3323 و  مسند أبي عوانة ، ج 2 ، ص 353 و سنن البيهقي ، ج 3 ، ص 167 .

ألباني اين روايت را نيز در صحيح سنن أبي داود ، ج 1 ، 224 ، ح 1070 و صحيح سنن النسائي ، ج 1 ، ص 130 ، ح 586 و در إرواء الغليل ، ج 3 ، ص 34 ، ح 579 تصحيح كرده است .

اين نشان مي‌دهد كه رسول  گرامي اسلام صلي الله عليه وآله وسلم تمامي اين مسائل را پيش بيني كرده بوده و به فكر امت خود بوده است . وقتي بشود نماز را در سه وقت بخوانيم ، چه ضرورتي وجود دارد كه به مردم سخت بگيريم و با اين كار جوانان مسلمان را به هر چه نماز و عبادت است ،‌ بدبين و دلسرد كنيم .

البته همان‌طور كه پيش از اين گفتيم ، اگر كسي بتواند در پنج وقت بخواند مشكلي ندارد و شايد ثواب بيشتري هم ببرد ؛ ولي خواندن در سه وقت نيز اشكالي ندارد .

چندين روايت ديگر نيز در صحيح  مسلم و ديگر كتب اهل سنت وجود دارد كه نظر ما را تأييد مي‌كند كه به همين اندازه بسنده مي‌كنيم .

موفق باشيد

شهادت امام حسن مجتبی علیه‏السلام

دوره‏های زندگی امام حسن علیه‏السلام

امام حسن مجتبی علیه‏السلام در شب نیمه رمضان سال سوم هجری در مدینه چشم به جهان گشود و حدود هفت سال از دوران زندگی پیامبر اکرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وسلم را درک کرد و پس از آن حضرت حدود سی سال با پدر بزرگوارشان علی‏بن‏ابی‏طالب علیه‏السلام ملازمت داشت. بعد از شهادت امیرالمؤمنان علیه‏السلام به مدت ده سال عهده‏دار مقام امامت بودند و در 28 صفر سال پنجاه هجری در سن 47 سالگی به دستور معاویه بن ابی‏سفیان و به‏دست جعده دختر اَشْعَثِ بنِ قِیس مسموم شد و بر اثر همان زهر به شهادت رسید.

چگونگی شهادت امام حسن علیه‏السلام

حکومت اموی پس از تحمیل صلح بر امام حسن علیه‏السلام گرچه به بسیاری از اهداف خود رسیده بود، ولی هم‏چنان وجود امام حسن علیه‏السلام مانع از به اجرا درآوردن برخی از نیّات پلید آنان بود. از جمله اهدافی که معاویه دنبال می‏کرد تعیین جانشین برای خود بود. وی از اجرای این تصمیم که برخلاف مفاد صلح‏نامه او با امام حسن علیه‏السلام بود وحشت داشت و می‏دانست که اگر در زمان حیات آن‏حضرت به چنین کاری دست بزند، بدون شک با مخالفت شدید حسن بن علی علیه‏السلام روبه‏رو خواهد شد. بر این اساس تصمیم گرفت از هر راه ممکن امام علیه‏السلام را به شهادت برساند. پس از بررسی‏های زیاد جعده همسر امام حسن علیه‏السلام را مناسب‏ترین فرد برای تحقق بخشیدن به این هدف پلید دید. آن گاه به صورت محرمانه و با ارسال صدهزار درهم به جعده، به او قول داد که اگر امام حسن علیه‏السلام را به شهادت برساند او را به همسری یزید درخواهد آورد. بدین‏وسیله جعده آن‏حضرت را با ریختن زهر در آب آشامیدنی مسموم کرد و طولی نکشید بر اثر آن، امام حسن علیه‏السلام به شهادت رسید.

وصیت امام حسن علیه‏السلام

چون امام حسن علیه‏السلام را مسموم کردند و حال او دگرگون شد برادرشان امام حسین علیه‏السلام به بالین آن‏حضرت حاضر شدند. وقتی جویای احوال او گشتند امام حسن علیه‏السلام فرمودند: «خود را در اوّلین روز از روزهای آخرت و آخرین روز از روزهای دنیا می‏بینم». در ادامه، این گونه وصیت فرمودند: «گواهی می‏دهم به وحدانیت خدا و این‏که برای او شریکی نیست و تنها او سزاوار پرستش است. هرکه اطاعت او را در پیش گیرد رستگار می‏شود و هرکه نافرمانی‏اش کند گم‏راه می‏گردد و کسی که از گناهان و تقصیراتش به نزد او توبه کند هدایت می‏شود. ای حسین،جنازه مرا در کنار جدم رسول خدا صلی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وسلم دفن کن به‏شرط آن‏که کسی مانع این کار نباشد. اگر تو را از این کار باز داشتند مبادا بر آن پافشاری کنی؛ چون راضی نیستم به خاطر این کار قطره‏ای خون به زمین ریخته شود».

اشعار امام حسین علیه‏السلام در سوگ برادر

وقتی از دفن جنازه امام حسن علیه‏السلام در کنار مرقد جد بزرگوارش پیامبر اکرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وسلم جلوگیری کردند، امام حسین علیه‏السلام دستور دادند جنازه را به بقیع منتقل کردند و آن را در کنار قبر جده‏اش فاطمه بنت اسد در خاک نهادند. طبق روایت ابن شهر آشوب وقتی امام حسین علیه‏السلام از دفن جنازه برادر فارغ شد اشعاری به این مضمون در سوگ برادر بر زبان جاری فرمودند: «حالا که بدن مطهّر تو را با دست خود کفن کرده، در قبر گذاشتم از این بعد چگونه می‏توانم شاد باشم و خود را آراسته سازم یا از زینت‏ها و امکانات دنیا بهره گیرم؟ من از این به بعد همواره در سوگ تو اشک خواهم ریخت و اندوهم در فراق تو طولانی خواهد شد. غارت‏زده کسی نیست که مالش را به غارتت برده‏اند؛ بلکه غارت زده کسی است که مصیبت مرگ برادر را دیده باشد».

فضیلت و آثار گریه بر مصیبت امام حسن علیه‏السلام

ابن عباس روایت می‏کند که رسول خدا صلی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وسلم فرمودند: «آن‏گاه که فرزندم حسن مجتبی را با زهر شهید کنند تمام ساکنان آسمان وزمین بر او سوگوار می‏شوند. بدانید سوگواری و گریه بر مصیبت‏های فرزندم حسن بسیار فضیلت دارد. هرکس در مصیبت او گریه کند چشمان او در روزی که همه دیده‏ها نابینا خواهند بود روشن و بینا خواهد شد و دل او در روزی که تمام دل‏ها اندوهناک خواهند بود از غبار اندوه پاک خواهد شد و هرکس که مرقد او را در بقیع زیارت کند، قدم‏های او در پل صراط، در روزی که قدم‏ها بر آن لرزان شوند، از لغزش در امان خواهد ماند».

وصایای آموزنده امام حسن علیه‏السلام به جُناده

عشق و علاقه حضرت رسول (ص) به نماز و عبادت

حضرت محمد صلي الله عليه و آله عشق و علاقه بسيار زيادي به نماز داشت.‌ هرگاه اندوهگين مي‏شد، به نماز برمي‏خاست.‌ آن حضرت ساعت‏هاي طولاني شب‏زنده‏داري مي‏كرد و به نماز و مناجات مي‏پرداخت؛ ازاين‏رو، به رسول گرامي خطاب شد:‌

يا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلُ، قُمِ اللَّيْلَ إِلاّ قَليلاً، نِصْفَهُ أَوِ انْقُصْ مِنْهُ قَليلاً، أَوْ زِدْ عَلَيْهِ وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتيلاً.‌ (‌مزمل 1‌ ـ 4‌)

اي گليم به خود پيچيده!‌ شب را برخيز مگر اندكي.‌ نيمي از شب يا كمي كمتر يا مقداري بيشتر از آن را به عبادت پروردگارت قيام كن و قرآن را شمرده شمرده بخوان.‌

نماز و دعا و ناله سحر بهترين شاهد براي اخلاص و صفاي قلب و صدق ايمان است.‌ پيامبر خدا هرگاه به نماز مي‏ايستاد، از خوف خداوند، رنگ چهره مباركش دگرگون مي‏شد.(1) شيفتگي وي به عبادت و نماز به‏گونه‏اي بود كه هنگام نماز تنها به خداوند توجه مي‏كرد و از هر چيزي غافل مي‏شد.‌ يكي از همسران رسول اللّه‏ صلي الله عليه و آله مي‏گويد:‌ «‌رسول خدا صلي الله عليه و آله هنگامي كه سرگرم گفت‏وگو بود، چون وقت نماز مي‏رسيد، چنان حالش دگرگون مي‏شد كه گويا نه او ما را مي‏شناخت و نه ما او را»‌.(2)

شوق عبادت و نماز از سيماي آن جناب ظاهر بود.‌ همواره چشم به راه رسيدن وقت نماز و بانگ اذان بود و بخشي از وقت خود را در خانه به عبادت اختصاص مي‏داد.(3) شهيد ثاني در اين‏باره نقل مي‏كند:‌

پيامبر براي وقت نماز انتظار مي‏كشيد و شوقش به عبادت افزون مي‏شد و چشم به راه رسيدن وقت نماز بود.‌ نماز و عبادت را بسيار دوست مي‏داشت و مي‏فرمود:‌ «‌جُعِلَ قُرَّةُ عَينِي فِي الصَّلاةِ وَ الصَّومِ؛ روشنايي چشم من در نماز و روزه قرار داده شده است»‌.(4)

پيامبر گرامي اسلام، نماز را محبوب خداوند مي‏دانست.‌ روزي در پاسخ به ابن مسعود كه از محبوب‏ترين كارها نزد خداوند متعال پرسيده بود، فرمود:‌ نمازِ به وقت.‌ وي مي‏گويد:‌ عرض كردم پس از آن چه؟ حضرت فرمود:‌ «‌نيكي به پدر و مادر.‌»(5) ايشان چهره دين‏داري را در نماز مي‏جست و مي‏فرمود:‌ «‌لِكُلِّ شَيْ‏ءٍ وَجْهٌ وَ وَجهُ دِينِكُمُ الصَّلاةُ؛ هر چيزي چهره‏اي دارد و چهره دين شما نماز است.‌»(6) ايشان در وصيت خود به ابوذر، تشبيه بسيار زيبايي درباره نماز دارد:‌

مادُمْتَ فِي الصَّلاةِ فَإِنَّكَ تَقْرَعُ بابَ الْمَلِكِ الجَبّارِ وَ مَنْ يُكثِرْ قَرْعَ بابِ المَلِكِ يُفْتَحْ لَهُ.(7)

تا زماني كه در حال نماز هستي، درِ خانه پادشاهي مقتدر را مي‏كوبي و هر كه در خانه پادشاه را بسيار بكوبد، (‌سرانجام)‌ آن در به رويش باز مي‏شود.‌

بايد دانست رسول اللّه‏ صلي الله عليه و آله ، نمازي را ارزشمند مي‏داند كه با شرايط زير همراه باشد:‌

1.لايَقْبَلُ اللّه‏ُ صَلاةَ عَبْدٍ لايَحضُرُ قَلبُهُ مَعَ بَدَنِهِ.(8)

خداوند، نماز بنده‏اي را كه را دلش با بدنش همراه نباشد، نمي‏پذيرد.‌

2. مَنْ لَمْ‏تَنْهَهُ صَلاتُهُ عَنِ الفَحشاءِ وَ المُنْكَرِ لَمْ‏يَزدَدْ مِن اللّه‏ِ إِلاّ بُعْدا.(9)

هر كه نمازش، او را از كار زشت و ناپسند باز ندارد، جز بر دوري او از خدا افزوده نشود.‌

3.لا صَلاةَ لِمَنْ لايَتَخَشَّعُ فِي صَلاتِهِ.(10)

كسي كه در نمازش خشوع ندارد، نمازش، نماز نيست.‌

4.مَنِ اغْتابَ مُسلِما أَو مُسْلِمَةً لَمْ‏يَقْبَلِ اللّه‏ُ تَعالي صَلاتَهُ وَ لا صِيامَهُ أَرْبَعينَ يَوما وَ لَيْلَةً إِلاّ أَن يَغفِرَ لَهُ صاحِبُهُ.(11)

هر كه از مرد يا زن مسلماني غيبت كند، خداوند تعالي تا چهل شبانه‏روز، نه نمازش را مي‏پذيرد و نه روزه‏اش را، مگر اينكه غيبت شونده او را ببخشد.‌

5.رَكعَتانِ خَفيفانِ فيِ التَّفَكُّرِ خَيرٌ مِن قِيامِ لَيْلَةٍ.(12)

دو ركعت نماز ساده و سبك، ولي همراه با تفكر، بهتر است از شبي را تا به صبح نماز گزاردن.‌

پيامبر اعظم صلي الله عليه و آله به ابوذر غفاري مي‏فرمود:‌

اي ابوذر!‌ خداوند، نماز را محبوب من ساخته است هم‏چنان‏كه غذا را محبوب گرسنه و آب را محبوب شخص تشنه.‌ گرسنه هرگاه غذا بخورد، سير مي‏شود و تشنه با نوشيدن آب سيراب مي‏گردد، ولي من از نماز سير نمي‏شوم.(13)

اگر قادر نیستی خود را بالا ببری همانند سیب باش تا با افتادنت اندیشه ای را بالا ببری

(دکتر علی شریعتی)‌

فهرست اصلي

آرشيو موضوعي

بايگاني کل مطالب

مطالب پيشين

لوگوي ما

منابع

» قرآن کريم

» نهج البلاغه

» صحيفه سجاديه

» مفاتيح الجنان

امکانات